Overlijden

Enkele dagen geleden bereikte ons een bericht dat ons sprakeloos achterliet en het hart deed verkrampen: het overlijden van onze financieel directeur en penningmeester van The Belgian Kids’ Fund for Pediatric Research, Robert Camberlin.

Nog vóór zijn functie was er de diepe vriendschap die ons met hem verbond.

We wisten nog maar kort dat Robert ziek was. Enkele dagen geleden hadden we nog contact met hem terwijl hij in het ziekenhuis verbleef, in de oprechte overtuiging dat hij het ziekenhuis spoedig weer zou kunnen verlaten.
Maar helaas volgden de verontrustende en droevige berichten elkaar op, tot op die dag waarop het ondenkbare bericht ons bereikte.

Robert behoorde tot die zeldzame mensen wier rechtschapenheid anderen de weg wijst. Met een heldere geest en een nauwgezet oordeel beheerde hij onze zaken zoals men waakt over een thuis: met standvastigheid, respect en die stille goedheid die troost biedt zonder woorden. Zijn kennis van boekhouding, wetgeving en cijfers was niet enkel een kwestie van kunde, maar bovenal van toewijding. Niets weerstond aan zijn eerlijke redelijkheid en zijn bedachtzame intelligentie, die in trouw aan de plicht steeds de meest nobele oplossing vond.

Wij hadden het voorrecht een stukje van onze weg samen met hem te mogen afleggen, en dat was een ware rijkdom. Roberts oprechte en warme vriendschap droeg het kenmerk van diepe zielen: zij liet een spoor van vertrouwen achter. Zijn glimlach — weerspiegeling van een eenvoudige en sterke menselijkheid — zal ons bijblijven als een licht in de schemering. En in de stilte van onze herinneringen zal zijn naam, voorgoed verbonden met dankbaarheid en gemis, nooit vervagen.

Zijn stem, tegelijk zacht en ernstig, leek uit de stilte te ontstaan om er weer in terug te keren, zoals een discrete adem die innerlijke stormen tot rust brengt. In hem leefde die zeldzame verbondenheid van strengheid en goedheid, waarin de eis van het plichtsbesef nooit ten koste ging van de warmte van het hart. Niets werd aan het toeval overgelaten in zijn woorden of daden, omdat zijn verlangen om het goede te doen minder een inspanning was dan een natuurlijke neiging naar rechtvaardigheid.

Zo blijft hij voortleven in onze herinnering: niet als een vluchtige, opvallende figuur, maar als een blijvende aanwezigheid, één van die rustige zielen wier bestaan alleen al licht en verheffing brengt. Zijn leven was een voorbeeld zonder tekortkomingen — een stille kracht, gedragen door diepe eerlijkheid en een oprechte menselijkheid die evenveel respect afdwingt als navolging inspireert.

De Raad van Bestuur van BKF biedt zijn oprechte en innige deelneming aan aan zijn echtgenote, zijn kinderen en kleinkinderen, evenals aan zijn familie.

Professor Georges Casimir
Secretaris van de Raad van Bestuur